تنها خاطره ای هستی و

تنها

آهی

کلاغ های خیالت از تنهایی ام پر کشیدند ...

                                                          به همین سادگی

من آتشم

ز اسپند زاده ام

ز البرز پر برفم

تا سحر استاده ام ...

به هر حال من زنده ام و دوست دارم بنویسم . و عاشقی هم کار ماست پس باز کن دکان که وقت عاشقی است...

علی

تاوان گناه کدامین سیب بهشتت را می کشم که بوسه هایت را پنهان می کنی؟

پاییز از راه آمده و من به دیدار بوسه هایت دل خوش دارم

بی آنکه بدانی ...

برای تو نفس می کشیدم

بی آنکه بدانم  کجای زمان زمینم ...

بی آنکه بدانم ...

شاید زمین ایستاد ...

شاید زمان من بازگشت ... شاید زمین چرخید به روزی که دستهایت در دستان من بود ... شاید....

سرم گیج می رود ... زمین می چرخد ... و زمان ترا از من می گیرد ...

                                                                                 سرم گیج می رود...

هنوز در سفرم...

هنوز باید سفر کنم ...

هنوز باید خیال بوسیدنت را از سر بیرون سازم ...

هنوز باید به سکوت من بایندیشم

تنهایی همین است ...

تکرار مبهم لحظه های من بی تو...

بر لبانت كدام سرود جاري است؟

من ديرگاهي است از ياد برده ام بوسه هايت را كه طعم شعر را دارند و موهايت كه بهشت را به من باز

مي گردانند...

دستانت را به من بده من هنوز هم به ياد دارم وسوسه نگاهت را ...

برايم بخوان ...

سرود اساتيري را ...

صدايم كن ...

مي خواهم فريادت كشم ... عشق من

مي خواهم ترا نفس بكشم ...

سيزده ...

روزي دگر اورمزد مهر گسترانده

برخيز...

بامدادان ...

سبزه ها را آب زن ...

ايزد اناهيتا ايستاده ...

سبزه را برگير ...

تو هم چشمانت را بربند ...

آرزويي كن ... آرزويي به پاكي آبهاي روان ...

سبزه را بر آب انداز ...

با خدا سخن گو ...

شايد به ياري اش آنها كه  رفته اند باز گرند ...

سبزه بر آب زن  اناهيتا چشم بر راه است ...

قدری دیر شد اما سبز بودن همیشه زیباست...

دو خط موازی که به هم نمی رسند...

دیگر برای تو نمی سرایم که به مرگ جاده ها نمی گریی...

خدا نگهدار...

هيچ واژه اي به اين ابهام نيست ...

من رفتم ...

***

در انتظار كلمه اي هستي ...

حرفي ...

سخني...

و همين چند خط ساده ...

***

به سكوت ننشسته ام ...

ايستاده ام ...

مي نگرم ...

به آنجا كه چشم دارمت ...

مي خواهم بيدار شوم

بيدار...

مست از خانه برون روم ...

برايم ترانه اي بخوان ...

مي خواهم ...

از زبان تو لمس كنم ...

راستي را ... درستي را ...

تا جهان سر نيامده ...

برايم ترانه اي بخوان ...

برایتان چشمانی آرزو کردم به بلندای کوه دماوند ...

یزدان ارت به پرست دوست داشتنتان می نشیند ٬ آنگاه که در چشمان هم می نگرید .

عشقتان تا ابد پاینده باد ...

اهريمنان تهي از مهر

مانند تو زاده مهر

زاده ميتر

مانند آب داييتي پاك

چونان اشا

مانند تو مهر بانو بودند ...

مهر را مي ستايم

كه دشت هايي فراخ دارد ...

كه مهر را

که چنین دروج افکن شده ای

اهریمن درونت لانه ساخت که پیمان شکستی ...

به خزان عشقمان نمی نشستی ...

می دانم از یاد برده ای گرمای دستانم را ...

خاک کدام توران خاکی غربت را به سرم پاشید؟

آه از دست فلک ...

آه ...از جفای تو ... آه از اهریمنی که در تو خانه ساخت ...

آه...

 در همین پاییز هم می توانم  عاشقت باشم ....

آب را پشت سرت ريختم ... چشم به راهم تا باز گردي بانو...